دِن رات جِنّھاں دے سِجدے وِچ,ِاه کّچیآں کںدھاں کھڑھیآں نے۔
اُه رِسماں پهِلے پهِر دیآں, کِس نُور مهِل تے اڑیآں نے۔
نِّت آلھنِآں وِّچ کھُس رهِنا, هُن چِڑیآں دی تکدیر نهیں,
جے بِجلی کولوں بچیآں تاں, سِکرے دی نجرے چڑھیآں نے۔
ِاه رستا بیآبان جِها, پھِر لُّکنمیٹی مںجل دی,
کُجھ هوایآں ساڈے رهِبر توں, اّج بےپرواهیآں بڑیآں نے۔
دِن رات اناهد ناد وجے, هر پل تّےاری مهِپھل دی,
اںبر دا سااےبان پھڑی, هر وکت دِساواں کھڑھیآں نے۔
پابںد پھِجا وِّچ ساڈے توں, پابںد ِابادت نا هوای,
بِن اید نِبھااے نے روجے, بےوکت نماجاں پڑھیآں نے۔
