دِن رات مِل رهے نے راوی چناب واںگُوں ۔
تُوں آ کِ تُر نا جاون ِاه پل وی خواب واںگُوں۔
اهِساس هاں مَےں, باگاں دا پھُّل تاں نهیں هاں,
جُوڑے ’چ ٹُںگ نا تُوں مَےنُوں گُلاب واںگُوں ۔
مَےں کد کِها سی تےرے نَےناں دے وِچ نشا هَے,
مَےنُوں هی چڑھ گای تُوں تِّکھی شراب واںگُوں ۔
ےاراں نُوں وےکھ ڈِّگدے, ِاتبار آپنا مَےں,
رّدی ’چ وےچ دِّتا پاٹی کِتاب واںگُوں ۔
پیںدے سی کّلھ جِس ’چوں اُه رّج رّج پانی,
هُن سمجھدے نے مَےنُوں گںدھلے تلاب واںگُوں ۔
رےکھاواں, چِّتر کِتھے تے اںکڑے نے کِّتھے,
نا کر جُمَےٹری دی, گّل وی هِساب واںگُوں ۔
