رامو شامو دھرم دیآں دواے بھَےناں بنیآں ۔
ِاک دُوجے بِن رهِںدیآں نا دووےں جنیآں ۔
ڈاڈھے پرےم پِآر دیآں ِانھاں تںداں تنیآں ۔
ِاک دُوجے تے وسدیآں جِاُں میںه دیآں کنیآں ۔
چمکن دووےں ِاس ترھاں جِاُں سپ دیآں منیآں ۔
دوهاں دے اںدر هور ِاک ترِآکِل آای ۔
اُس پلیتے نُوں نِکی جهی تیلی لاای ۔
دوهاں نُوں دِتا پاڑ اُس لاڑے دی تاای ۔
ِاس نُوں گّل کوای هور اُس نُوں هور سناای ۔
جھاٹے دوهاں نے پُٹ لاے سِر پاای چھاای ۔
گھر آایآں تے دوهاں دا جد گُّسا ڈھلِآ ۔
ساگر چڑھِآ پرےم دا جو جااے نا ٹھلِآ ۔
دوهاں نے دِل وِچ سوچِآ ِاس بھَےڑی چھلِآ ۔
ِاه سنےهڑا رامو نے شامو نُوں گھلِآ ۔
دوهاں وِچ تیجا رلِآ تاں جھُّگا گلِآ ۔
