ڈُوںگھے ساگر وِّچ اُتر کے, واه تے لااُںدے سّبھے ۔
ِاکناں دے هّتھ خالی سِّپیآں, ِاکناں موتی لّبھے ۔
ساڈے وےلے پِاُ نُوں سارے, گھر 'چوں وّڈا کهِںدے,
اےس دَور دے پُّتر وّڈے, چھوٹے هو گاے اّبے ۔
نَوکریآں دے اںدر ےارو, ِاّزت نفس نهیں رهِںدا,
مَےں تے دںدیآں کّڈھدے دےکھے, جِهڑے ڈاڈھے کّبے ۔
اپنے ےاراں دا مُوںه تّک کے, مَےنُوں تے ِاںج لّگا,
وِّچوں کِسے اںگُور نے کھادھے, خالی رهِ گاے ڈّبے ۔
جد گُلشن نُوں لوڑ سی اُدوں, کِّتھے سن ِاه لوکی,
اّج گُلشن وِّچ بهِکے جِهڑے, سانُوں مارن دّبے ۔
