وِگِآنی کهِںدے نے
ساڈے چار چُپھےرے
پھَےل گِآ پردُوسن
کھترا نِس دِن ودھدا جاوے
نا ٹھلھِآ تاں آکھر
هالت ِاه هو جانی
اگلا ساه آوے نا آوے
دُوسِت پَون تے پانی دُوسِت
مِّٹی دُوسِت, انّ وی دُوسِت
ِاه سبھ جان گاے وِگِآنی
پر اسلی گّل پھےر نا جانی
بںدے اںدروں دُوسِت هواے
دُوسِت سوچ, وِچار وی دُوسِت
دُوسِت وچن, وِهار وی دُوسِت
سُپنے کَول کرار وی دُوسِت
مِّترتا موه پِآر وی دُوسِت
باهرلے پردُوسن دا تاں
لّبھ لَےنگے هّل وِگِآنی
سوچاں, سُپنِآں تے رِستِآں وِّچ,
پھَےل گاے پردُوسن دا
کی هّل هووےگا ?
