کھُدا تاں کن-کن 'چ وّسدا اے دوستا,
ِاّک وار تُوں سِّدھی آپنی نزر تاں کر۔
وےکھ لویں تَےنُوں وی هر کِتے ستِکار مِلےگا,
تُوں دِلوں سبھناں دی کدے کدر تاں کر۔
کوای نا ِاّک دِن مںزِل وی مِل جاوےگی,
بّس تُوں ریجھ لا کے سُرُو سپھر تاں کر۔
چمکدے شِتارے واںگ چمکا سکدی اے تَےنُوں,
دوستا جِںدگی وِچاری تے پھکھر تاں کر۔
کِسے موڑ تے کھڑا مِل جاوےگا دِلور تےرا,
سِّدھُو' پھِلهال تھوڑا-جِها سبر تاں کر۔
