ِاس پڑا تے آن کے چِر دا کھڑھاں
سوچداں پِچھے مُڑاں,
سوچداں, اّگے ودھاں ۔
ِاس دُچِتی وِچ مےرے نال دے تاں
بهُت اّگے نِکل گاے نے ۔
پِچھے مُڑنا مَوت ورگا جاپدا هَے,
اّگے ودھنا وی اَوکھےرا بھاسدا هَے ۔
سوچدا هاں ۔
کِاُں نا اےسے رُکھ هےٹھاں,
بَےٹھ دو گھڑیآں لںگھاواں ۔
اّگے پِچھے دے جھمےلے چھّڈ سارے,
اّج دی ِاس گھڑی دی هی کدر پاواں ۔
ِاس دُچِتی وِچ کھلوتا,
مَےں سهارے بھالدا هاں ۔
کای ڈھُّچر ڈھُوںڈدا هاں ۔
پر ِاه زالم سوچ مُڑ تںگ کردی,
مےرے من دے چَےن نُوں هَے تںگ کردی ۔
"رُّکھ هےٹھاں کد بھلا کوای,
گھر بنا کے بَےٹھدا هَے ۔
مُورکھ مناں,
رُّکھ هےٹھاں هی بھلا جے بَےٹھنا هَے,
اےس لںمی سڑک اُّتے,
رُّکھ بتھےرے هور وی نے نزر آاُںدے,
چھاں جِنھاں دی اےس نالوں,
سںگھنی کُجھ جاپدی هَے ۔
کِاُں نهیں پھِر تُوں بھلا هُن,
هور تھوڑھی جُرات کردا ۔
کھِّچ دھُوه کے هی سهی پر,
کِاُں نهیں تُوں پَےر آپنے,
هور اّگے وّل دھردا ۔
