دّدا دِن تے رات بتیت جاںدے, بںدے پِآ تُوں بڑا غلتان هويا۔
رات سُّتِآں گای وِهاِا ساری, جان هوںدِآ پِآ مرتان هويا۔
بھجن-بںدگی سےوا نا کیتیآں تَےں, گھروں هور دا پُنّ ن دان هويا۔
مايا دےکھ جهان دی بھڑکدا تُوں, گھر-گھر مںگدا پھِرے سُآن هويا۔
بُّت رُوه توں بِنا نا کںم آوے, بںدا بںدگی بِناں وَےران هويا۔
اےس جّگ تے آنکے ڈُّلھ گِآ, جِهڑا کَول سی نال زبان هويا۔
نانک ساهِب گُرُو اےس وِّچ کلجُگ, سولاں وِدِآ گُنی ندھان هويا۔
مارگ دھرم دا جّگ تے دّسنے نُوں, اےس واستے بںد پُران هويا۔
سِّکھ پںتھ نے گُرُو گرںتھ ساهِب جاتا, مُسلمان دا پیر کُران هويا۔
سوای کھّٹکے جاسنگے جّگ اُتوں, کاِام جِنھاں دا دھرم امان هويا۔
اّگے جااے کی مرتبا پاونا ای, جیهدا جّگ تے نام بدنام هويا۔
وّس جِنھاں نے کام کرودھ کیتا, سوای سُورما جّگ بلوان هويا۔
جیهنُوں مَوت مُکّدما آن پِآ, اَوهدا اگلے مُلک چلان هويا۔
دےوا سِںگھ بںدا رّب بھےجِآ سی, جدوں سّدِآ تُرت روان هويا۔
