دُّکھ درِآ سمُںدر بن گاے, ٹُّٹے سّبھ سهارے ۔
آساں نُوں ِاںجھ ڈھاواں لّگیآں, کھُر-کھُر گاے کِنارے ۔
هُن تے دِل وِّچ کِدھرے وی کوای, آسا اُمید نهیں وسدی,
ِاّک-ِاّک کرکے بُجھے آخر, ِاه سبھ نُور-مُنارے ۔
لّکھ کروڑاں پُّتر هُںدِآں, رُلاں مَےں کّلم-کّلی,
بےلے وِّچ ِاک ماای کھلوتی, رو-رو پای پُکارے ۔
هرف وِچارے اّڈیآں چُّک-چُّک اےدھر-اُّدھر دےکھن,
خُون دا وّتر لاوے کِهڑا ? سانُوں کَون پُکارے ?
اپنی جان تلی 'تے دھرکے, چھاتی تان کھلووے,
ماں-بولی 'تے پهِرا دےوے ! کوای نا پّتھر مارے ۔
چِر هويا اے دھرتی اُّتے رَونک-مےلا لّگِآں,
آ جا سُولی چڑھکے نّچیاے, دےکھن لوک نزارے ۔
جو کُجھ کرنَےں اّج هی کرلَے, کّلھ کِسے نهیں دےکھی,
اَوڑک ِاک دِن وّج جانے نے 'آشِک' کُوچ-نگارے ۔
