مُّل لُون اساں پااُنا چاهِآ۔
آپنِآں نے مُّل خرید کے,
جد ساڈے اّلِآں ’تے پايا۔
دُّکھ لُون دا مار گِآ
پهِلا ورگا نهیں رِها
لّگدا نهیں زخماں ’تے پايا۔
تُوں تے اسلی رهِ جاںدا
وے سبزی-بھاجی پَےنِآں
سُورج ریجھاں لا سُکايا۔
کُوںڈے-ڈںڈے مار تُوں کھا کے
مُوںه کرارا کر دےںدا سی
بںدے کِهڑے کںمےں لايا۔
پهِلاں مےرا دھِآن گِآ نا
پتا لّگا جد آپنِآں
دھُوڑ مےرے زخماں ’تے پايا۔
پیڑا مےری مار مُکايا
اساں تےرے ’تے شّک تاں کیتا
پهِلاں واںگُوں نا تڑپھايا۔
تےرے تے شّک کاهنُوں کرنا
تےری گےڑی سی وّل پکَوڑِآں
سّجناں مگروں دغا کمايا۔
اساں دے اّلے زخم پّک گاے
پِآ تُوں, اسیں تڑپھے ناهیں
جد چیساں مرواون آيا۔
وهِ جاںدے سی نَےنوں هںجھُو
هُن نهیں وگدے پّتھر هوگے
کھارِآں نُوں تاں مِل نا پايا۔
سبر نے پیڑاں ساه بںد کیتے
تُوں کِاُں مےرا درد گھٹايا
کاهتوں اَےنا کهِر کمايا۔
تےرے ورگے مُوںه نهیں لااُنا
نِںبُو-پانی پا نهیں پینا
اَوکھی وےلے کںم نهیں آيا۔
منّ لِآ ڈاڈھے دا بھانا
کِ کّلے آاے تے کّلے جانا۔
سرما نا کھُر جاایں, سمُںدر جايا۔
سرب مُّل تےرا پا دےنا سی
آپنے سںگ مِلا لَےنا سی
چُّپ کر منّ هُن, اَوس دی مايا۔
