ڈُوںگھیآں-ڈُوںگھیآں سوچاں سن تے, پل-پل جیا گھبراںدا سی ۔
نِںمھا-نِںمھا چانن سی تے, راهی ٹُردا جاںدا سی ۔
نا کُای سّجن, نا کُای بےلی, نا کُای آيا سُکھ دا ساه,
خَورے اّج بنےرے اُّتے, کاں کاهتوں کُرلاںدا سی ?
ِاه وی سّچ اے مےرے مُوںه 'تے, اُهنے هار نا منّی سی,
ِاه وی سُنِاَےں مےرے واںگُوں, اُه پِّچھوں پچھتاںدا سی ۔
اَوسے کھُّڈوں اُهنُوں وَےری, ناگ-زهِری نے ڈںگِآ اے,
اپنا-آپ بچاون لای اُه, جِس توں مَےنُوں آںهدا سی ۔
اُهنے آپنی گّل کوای وی, چےتے وِّچ نا رّکھی سی,
مَےنُوں مےریآں کیتیآں هوایآں, ساریآں ےاد کراںدا سی ۔
لںگھ گِآ سی وےلا اَودوں, جدوں 'سلیم' ِاه هوش آای,
مَےں اُهنُوں ازماںدا ساں تے, اُه مَےنُوں ازماںدا سی ۔
