دُنیآں داری وِّچ هر بںدا, اپنا فاِادا لّبھے ۔
سَو دے چّکر وِّچ پَے جاوے, جد بن جاون نّبے ۔
رُوپ جوانی اتے سُهّپن, مُوںه دھوياں نهیں لهِںدا,
ِاکناں نُوں نا جچدا رےشم, ِاک نُوں کھّدر پھّبے ۔
گُنگیناں کھاون والے نُوں, فرک نهیں کُّجھ پَےںدا,
ڈھِڈیں پیڑاں هوون جیهنے, کّچے چھولے چّبے ۔
نںدا نَوں دِن, نںدے دے نَوں, لےکھا ِاّکو جےها,
مںجی 'تے سِر کِدھرے کر لاَو, لّک آاُںدا اے گّبھے ۔
خَورے ِاس نُوں کِهڑا دُّکھ هَے, کِس گّل دا پچھتاوا,
ےارو ِاس نُوں پِآر کرو جے, کِتے 'دیوانا' لّبھے ۔
