دُنیآں دی هر چیز دے وِّچوں, اّج-کّلھ اسر گواچے ۔
پّتھر دے بُّت باکی رهِ گاے, اےتھوں بشر گواچے ۔
کاگز دے پھُّلاں نے رل-مِل, اےتھے رَونک لاای,
دھرتی توں خُشبُوآں مُّکیآں, نالے ِاتر گواچے ۔
رات هنھےری کابز هوای, ِاهدا زور نا ٹُّٹے,
فجر نِمانی رو-رو لّبھے, کِّتھے گجر گواچے ۔
اےس زمانے دے سبھ لوکی, نِںموں-جھُونے هواے,
رُوه دی دَولت لُّٹی-پُّٹی, دِل دے نگر گواچے ۔
سڑدی بلدی دھرتی اُّتے, دھُّپاں کهِر وسااے,
رهِمت دا میںه خاباں هويا, ٹھںڈھے ابر گواچے ۔
آشِک پِآر دا چےتا بھُّل کے, هور کِتے ای ٹُر گاے,
سںُجی سّکھنی سُولی رووے, مےرے فخر گواچے ۔
لّکھاں چِڑیآں رُّکھاں اُّتے, پھےر دُبارا چهِکن,
ِاهناں لای مَےں لّبھدا پھِرناں, 'آشِک' فجر گواچے ۔
