منّدا هاں,
ٹھیک هَے ِاه سّک ن کوای
مےرے ورگے بںدِآں نُوں ایرکھا دا هّک ن کوای۔
کی کراں پر, من هَے مُورکھ,
سوچدا نهیں سمجھدا نهیں
مَےں هی ِاس دے مگر لّگاں۔
کُوڑ چھّٹاں پاپ کھّٹاں,
کھےه اُڑاواں سِر ’چ پاواں,
دُوجے پل هی بھُّل جاواں۔
کام بُرکی وےکھدا هی,
ِاّل واںگُوں جھپٹ پَےناں,
چںگی ماڑی جاچدا نهیں
داا جے لّگے
سنّھ لاواں دھاڑ ماراں
رات کالی وِچوں کالکھ کھّٹدا هاں۔
پر سوےرے پھِر سُرکھرُو جاگ آوے۔
چھّڈ دےواں وَےلداری,
آدمی کی دےو بن جاں
جاندا هاں اُسنے مےری
گّل کوای گَولنی نهیں۔
هاڑے کّڈھاں ترلے پاواں
ترسدا دم توڑ دےواں
اُس نے تاں نهیں ترس کھانا
جگ دی کھےه چھان سُّٹاں
اُس دے دِل دی کُںجی مَےنُوں لّبھنی نهیں۔
پّتھراں نُوں چیر
بھاوےں پربتاں چوں نهِر کڈھاں
اُس دا دِل نهیں موم هونا۔
جاندا هاں ِاه وی, هالے
اُس دے کّچے سُپنِآں وِچ
مَےں نهیں تاں هور وی کوای وّسِآ نهیں
اُسدے دِل نُوں
مَےں نهیں تاں هور وی کوای جّچِآ نهیں
اجے اُس دا آکاس نِںبل,
پریت گم دا کوای بّدل بهُڑِآ نهیں۔
اجے موه دے جھےڑِآ توں
بّچی تے بےلاگ هَے اُه۔
پھےر وی پر
سهِ سُبھا جے کوای اُس دی سِپھت کردا
نال اُس دے گّل کردا,
اُسدے مُوںهوں
جاں کِسے نُوں چںگا سُندا
هِّک دے وِچ رڑکدا هَے
کالجے وِچ کھار پاوے۔
من هَے مُورکھ
سوچدا نهیں سمجھدا نهیں,
اَےوےں وادھُو جِںدگانی نُوں تسیهے دے رِها هَے۔
