جِنّاں دے سُپنے هںجھُوآں رںگے,
دُنیآں هّسن دا مُّل مںگے,
پریآں کلیآں ندیآں کهِ کهِ
لوکاں جو وڈِآایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
جد مُسکاایآں تاں پَوناں نُوں وگنا چےتے آيا,
اےهنا دے موه سدکا مهِکے
هر رِستے دا سايا,
کدے ِاه ماںواں کدے ِاه بھَےناں
کدے بنن بھرجاایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
جِاُں کِّلی ‘تے ٹںگیآں ترسن
اُّڈن لای پتںگاں,
ِاّک هااُںکے دے وِّچ لپےٹن
ِاه وی لّکھ اُمںگاں,
بِن مانے رُّتاں وی جِنّاں
سُپنے واںگ هںڈھاایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
دسدا هَے ِاتِهاس کِ ِاه نهیں
گھّٹ کِسے وی گّلوں ,
ِانکلاب دے جھںڈے وی نے
جھُولے اےهنا وّلوں ,
نھےری رات ‘چ سرگھی بنیآں
ِاه سُورج دیآں جاایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
کُدرت واںگ ِاهنا دی پُوری
کِسے نا لِکھی کهانی,
ِاس مِّٹی نُوں دھوون دے لای
نایں بنِآں کوای پانی,
نَےنیں نیر سیر وِّچ سینے
پھِر وی جو تِرهاایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
نُور وںڈ کے وی اَورت نا
کِسے جنم وِّچ تھّکے,
ِاه دُنیآں دھیآں دا کرجا
موڑ کدے نا سکے,
رهِن ‘اجیم’ ِاهناں دیآں راهاں
هر ےُّگ وِّچ رُسناایآں,
ِاه کُڑیآں کِهڑے دےس توں آایآں
اےه دھیآں کےهڑے دےسوں آایآں ۔
