آه لَے سادھا ! اپنی اگلی دُنیآں ساںبھ لَے
مےری دُنیآں مَےنُوں مےری مرزی نال سجان دے
تپیآ ! هوون تَےنُوں تےرے سُرگ سُهںڈھنے
اےسے دھرتی اُّتے مَےنُوں سُرگ بنان دے
تےرے کلپ-بِرچھ دی چھاں وّل مَےں نهیں جھاکدا
بںجر پُّٹ پُّٹ مَےنُوں اےتھے باغ لگان دے
دھرِّگ اُس بںدے نُوں, جو خاهش کرے اُس جنّت دی
جِّتھوں کّڈھِآ بابا آدم نال اپمان دے
مالا پھےرےں, اُّچی کُوکےں, نزراں هُوراں 'تے
تَےنُوں آاُںدے نے ڈھںگ اّلاه نُوں بھرمان دے
پریآں سُرگ دیآں دی جھاک تُساں نُوں سںت جی !
مےری ِاک سلونی, اُهدیآں ریجھاں لاهن دے
تےرے ٹھاکر نُوں وی بھوگ لُآ لاُوں مِشر جی !
روںدے بھُهلے دا تاں پهِلاں مُوںه جُٹھان دے
وِهلا هو کے بابا ! مالا وی مَےں پھےر لاُوں
سبھ نے کھانا جِّتھوں, پَےلی نُوں سی لان دے
کر لاُوں پُوجا تےرے ارشیں وّسن والے دی
پهِلاں بںدے دی تاں مَےنُوں ٹهِل کمان دے
'سیتل' چںگا بن ِانسان, جو تےرا دھرم هَے
کاهنُوں پھِردَےں پِّچھے پںڈت دے بھگوان دے
