ِاه کںم آپ کرنا تے هورناں نُوں دّسنا۔
جِّتھے دِسے هنھےرا اَوتھے چراگ رّکھنا۔
ِاک وکت ورگی آدت تَےنُوں نسیب هووے,
اّگے هی اّگے جاناں, پِّچھے نا مُڑکے تّکنا۔
ِاس دِل دے بارے چِںتت هون دی لوڑ هُن کی?
درِآ دا کیه هَے ِاسنے, چڑھنا کدے اُترنا۔
ِاه بے-اباد مںزر, ویرانیآں تے کھںڈر,
آاُںدَے کبُوتراں نُوں پر ِاس جگھا گُٹکنا۔
هر ِاک تُوفان دے نا’ لوها لِآ هَے ِاسنے,
ِاه تُوت دا هَے بُوٹا ِاسنے کدے نهیں ٹُّٹنا۔
نھےرے 'چ بِجلی چمکی, دروازا دِس پِآ پر,
بارش ’چ تےرے بِن کِس, دهِلیز بنکے خڑھنا۔
باغیں سمےت پںچھیآں جد اُتردی هَے شام۔
بن بن رںگ, رُوپ کی! کی!! بِکھردی هَے شام۔
چِهرا کِسے دا جِس ترھاں آںچل ’چوں جھلکدا,
بّدلاں دے اُهليوں ِااُں کُجھ گُزردی هَے شام۔
سِر اُّتے کالی رات هَے هّتھاں تے هَے هِنا,
شمھاں دے واںگ شام نُوں هی نِکھردی هَے شام۔
پوٹے جِوےں نے دھُّپ دے, پااُںدے جو اَوسیآں,
بَےٹھی درختاں هےٹھ کی! کُجھ چِتردی هَے شام۔
اّکھاں ’چ خالیپن لای وےکھن ِامارتاں,
جد ِاس بھرے بزار ’چوں دی گُزردی هَے شام۔
دِل دی رگاں تے چّلدی ِاک تےزتر چھُری,
پیلے درختاں 'چوں جدوں وی وِچردی هَے شام۔
دیوا کِسے دی ےاد دا هَے بالدی زمیر,
اّج دی تاں شام دوستو, غم فِکر دی هَے شام۔
