ِاه من ڈاڈھا هی مُورکھ تے چںچل هَے ۔
اّٹھے پهِر هی اُٹھدا بهِںدا ۔
چںگیآں گّلاں سوچن دی تھاں,
آپنِآں بےگانڑِآں دا,
بُرا بھلا چِتودا رهِںدا ۔
تُردے جاںدے,
کدے کِسے نُوں مُّکے وٹدا ۔
بِنا بهانے, کدے کِسے نُوں گالھاں کّڈھدا ۔
سَو وےری مَےں,
ِاکلواںجھے بهِ کے ِاس نُوں سمجھايا هَے ۔
پر ِاه مُورکھ
بّچِآں واںگُوں,
اُس وےلے تاں سمجھايا, منّ جاںدا هَے ۔
پر دُوجے پل,
ِاکراراں نُوں وِسر بهِںدا ۔
ِاک کھُوهے دے ڈّڈُو واںگُوں,
آپنے گھر وِّچ,
پھنّے کھاں بن بن کے بهِںدا ۔
اےس مشینی ےُگ دے اںدر,
وِهلا کِهڑا ۔
آپنے دھںدے چھّڈ کے جِهڑا ۔
آ کے ِاس نُوں مّتاں دےوے ۔
سارے دِن دیآں کُل کرتُوتاں
گِن گِن دّسے ۔
نا سمجھے پھِر ۔
آپے کِدھرے هّڈ گوڈے تُڑوا بَےٹھےگا ۔
تے ورھِآں دی بنی بناای,
آپنی پّت لُها بَےٹھےگا ۔
