ِاه پّتجھڑ دی تےج هوا, ِاه مَوسم بےِاتباری دا۔
بِن دستک ٹّپ اَون ورولے, بُوها چاردیواری دا۔
مَےں تاں آپنا کھُون وها کے, دھوواں چِهرے پھُّلاں دے,
مَےں کی جاناں, باگیں لّگیآں,نجراں کِوےں اُتاری دا۔
سِمرتیآں وِّچ جںگل وّسدا, لوکیں بنے مسیناں واںگ,
جيوں پِںجرے دا پںچھی کوای, سُپنا لوے اُڈاری دا۔
میںه ,گردِس ,تُوپھان ,هنھےری تےرے سِر توں لںگھے نے,
مِّترا , پھِر وی جھںم جھںم کردا, رںگ تےری پھُلکاری دا۔
اُه تے اُس دے جںگل پربت,دِل دے اںدر رهِںدے نے,
پھُرست دا هر پل پل اّج کّلھ, اُس دے نال گُجاری دا۔
