ِاه پّتھراں دا شهِر اےتھے اّکھراں دی گھاٹ هَے
شبداں دیآں مُرگابیآں نُوں سروراں دی گھاٹ هَے
هُںدی بڑی هَے بهِس اےتھے بے—نتیجا روز هی
اُلجھن ن کوای سُلجھدی, دانیشوراں دی گھاٹ هَے
سارا زمانا هُن دُکاناں دا دیوانا هو گِآ
شیشے تے مرمر دے مکاناں وِچ گھراں دی گھاٹ هَے
سبھ کُجھ مشینی هو گِآ هُن تاں ےکینی تَور تے
هُن دِل وِچارا کی کرے هُن دِلبراں دی گھاٹ هَے
نزراں ’چ سی آکاش تاں پھڑ کے شِکاری لَے گاے
هُن پِںجرا بھاوےں نهیں پر هُن پراں دی گھاٹ هَے
هُن زِںدگی دے مںچ ’تے بس رهِ گاے پرپںچ نے
کِردار اسلی جین والے پاتراں دی گھاٹ هَے
هر چیز دی بهُتات اےتھے هَے ‘امر’ رّب دے بِناں
نا مسجِداں دی هَے کمی نا مںدراں دی گھاٹ هَے
