ِاه تنهاای هَے دوست مِری ِاه کھاموسی هَے ےار مِری۔
دو چار دِناں دی بات نهیں هَے ورھِآں توں دِلدار مِری۔
وَےراگ دا پاٹھ پڑھا مَےںنُوں کر دِّتا دُور جمانے توں,
پھِر ِاسک نے مےرے ناں کیتی کی جِّت مِری کی هار مِری۔
ِاه بھےد مِرے تے جاهِر هَے مَےں ِاسنُوں کھُوب سمجھدا هاں,
کِ آپنے آپ نُوں بدلن دی هر کوسِس هَے بےکار مِری۔
ِاه سهِر تِرا هَے ےار مِرے مَےں ِاک آوارا پردےسی,
پهِچان بننگے کی آکھِر ِاه گلیآں ِاه باجار مِری۔
اُه سکھس کِ جِسنُوں کُجھ پھُرست مِلدی هی نهیں گم توں اپنے,
کِّداں اُه سمجھےگا مَےنُوں کِّداں اُه لوےگا سار مِری۔
مَےں اپنے گھر وِچ بَےٹھا هاں پھِر وی کُجھ اےداں لگدا هَے,
جِںداں ِاه کِسے دا گھر هَے ‘سسی’ در هَے نا کوای دیوار مِری۔
