اَےه تےرے کھت نے پِآری
ِاه تےری تسویر هَے !
ٹھیک هَے منجُور مَےنُوں
جو مےری تکدیر هَے۔
منّداں, مےرا کوای
تےری رجا تے جور نهیں
گّل ِاه تےری وپھا دی
سِرپھ تےرے نال کرداں
جّگ وِچ پانا کدی مَےں سور نهیں !
ِاک واری بدلیآں نجراں اُٹھا کے وےکھ تاں سهی
مَےں تاں اُهیاَو هاں اجے کوای هور نهیں !
کی هويا جو توڑ لیتے نے تُوں سبھ کَولاں دے پھُل
مار کے پّلا بُجھا دِّتے نے سبھ آساں دے دیپ
بیت چُّکے وکت دے پر اںبراں 'تے
جڑے جا چُّکے نے جِهڑے پریت-پل
ڈلھکدے هواے تارِآں نُوں دس کِوےں توڑےںگی تُوں !
ساںبھ لَے لِکھے هواے آپنے اَےه کھت,
تسویر ِاه !
پر اُنھاں دا کی کرےںگی
مےرے دِل ’تے اُکرے هواے جو تےرے نکس نے۔
آپنی هر ِاک نِسانی موڑ تاں سکدی اےں پر
وکت دا چلِآ هويا چّکر کِتھوں موڑےںگی تُوں !
تےرے ِاک ِاک اںگ اُّتے
هَے مےرے ججبے دی چھاپ ۔
لّکھ تُوں سّجرے پِآراں دی کِتے سَوںه کھا لای,
تےرے هوٹھاں 'چوں نهیں جانا مےرے هوٹھاں دا رّس ۔
هر مهِکدی پَون دے کھںبھاں تے اُّڈ کے
آاےگا مےرا کھِآل۔
ےاد هَے اُه رات جد
باری تھانی لںگھ کے سرما رهی سی
پھرس تے لےٹی هوای چنّ-چاننی?
مےرا سِر گلوّکڑی وِچ گھُّٹ کے تُوں سی کِها,
“کاس ! هو جااے اُمر نالوں وی لںمی رات ِاه۔”
جِںدگی 'چوں کِںج کّڈھ دےوےںگی تُوں اُس رات نُوں?”
کدی تاں جھاکےگی باری وِچ دی چنّ-چاننی۔
ےاد کر کر پتا نهیں
هّسےںگی ےا رويا کرےںگی !
موڑ لَے کھت
موڑ لَے تسویر بےسّک
مَےں تاں ِاه پُّچھدا هاں پِآری
کِںج هو چُّکے نُوں انهويا کرےںگی?
