ِاه اُداسی, دھُںد, ِاه سبھ کُجھ کِ جو چںگا نهیں
مَےں اُدَے هونا, سدا ِاس وِچ گھِرے رهِنا نهیں
کُفر, بدیآں, خَوف کی کی اےس وِچ گھُلِآ پِآ
مےرے دِل درِآ توں ودھ درِآ کوای گںدھلا نهیں
مَےں دلیلاں دے رِهاں, کھپ رِهاں, کُرلا رِهاں
پر اجے رُوه دی ادالت چوں بری هويا نهیں
اچنچےتی مےرے دِل وِچ سُلگ اُٹھدا هَے کدے
هالے تک مکتُول مےرے دا سِوا ٹھرِآ نهیں
شُهرتاں دے موه اتے بدنامیآں دے خَوف توں
مُکت هو کے مَےں اجے سپھِآں 'تے وِچھ سکِآ نهیں
مےری رچنا ِاس ترھاں هَے, جِس ترھاں دیوار 'تے
بُوهِآں دیآں مُورتاں نے, پر کوای بُوها نهیں
رُّکھ دیآں لگراں نے اَےوےں وِچ هوا دے کںبدیآں
ِاه کِسے تھاں جان دا کوای دسدیآں رستا نهیں
اگلِآں راهاں دا ڈر, ِاس تھاں دا موه, ِاک ِاںتزار
بِرکھ توں بںدا اجے تک هاِا مَےں بنِآ نهیں
شور دے درِآ 'تے پُل هَے بںسری دی هُوک, پر
بوجھ دِل 'تے هَے جو ِاس توں جھّلِآ جانا نهیں
لاٹ بن جگِآ نهیں, دھُکھنوں وی پر هٹِآ نهیں
دِل توں مَےں اےسے لای ماےُوس وی هويا نهیں
تےرِآں راهاں تے گُوڑھی چھاں تاں بن سکدا هاں مَےں
منِّآ سُورج دے رستے نُوں بدل سکدا نهیں
اُه نے بھُّکھے تے اُنھاں نُوں بھُّکھِآں دا خَوف هَے
نیںد ِاس نگری 'چ کوای چَےن دی سَوںدا نهیں
