ِاه زِںدگی تاں بالدی هَے نِت نوےں چِراگ۔
نھےرا هَے کِتھوں آ رِها, لّبھدا نهیں سُراگ۔
هالے کِسے مُکام 'تے, پُّجے نا تےرے پَےر,
مںزِل بڑی هَے دُور, تُوں گھوڑے دی کھِّچ واگ۔
ِاس وںجھلی نُوں سُّٹدے, هُن تُوں جھناں ’چ ےار,
کِّتھے هوا دی دھُن نویں, کِّتھے پُرانا راگ۔
گلیآں-مُهّلے ڈھولچی, پِٹدا سی نِّت ڈھول,
کِنّا! جگايا شهِر نُوں کھُّلھی نا اُسدی جاگ۔
جھولی ’چ تےرے پھُّل نے, دامن ’چ مےرے خار,
تےرے نسیب آپنے, مےرے نے مےرے بھاگ۔
دھوںدی رهی سُورج دی دھُّپ وی, روز اُس دا مُوںه,
ساری اُمر نا لّتھِآ, مّتھے توں چنّ دے داغ۔
هُن تُوں چُراهے وِچ کھڑھی کِس نُوں! رهی اُڈیک,
لاگی تاں سارے تُر گاے نے, لَے کے آپنا لاگ۔
