ِانھاں دِناں وِچ
ِانھاں اُدھلے هواے
اُلجھے هواے دِناں وِچ
تُسیں بھلا کی سوچدے هو
کی اُلجھے هواے دِناں وِچ
کوای کُجھ سوچ وی سکدا هَے
تُسیں سوچدے هوووگے
کِنّے هی پرسن
اُلجھی هوای سوچ کول
پرسن هی تاں هُںدے نے
تُسیں سوچدے هوووگے
دِن اےنے اُلجھے هواے کِاُں نے
کی هو گِآ هَے مَوسم نُوں اچانک
ِاه کرپھِاُو جِها هُںمس
ِاه اپھواهاں جِهے بّدل
کِاُں ڈِّگن لّگیآں نے
آکاس توں جھُوٹھیآں کنیآں
هرِآول دے سُهل پِںڈے ‘تے
اےنے جکھم کیهنے لااے نے
کاتلاں دا سپھايا هون ‘تے وی
کتل کِاُں مُّکے نهیں
تھاں تھاں دےهاں دے ڈھےر کِاُں نے
ِانھاں اُّپر ٹِکیآں کُرسیآں
کی سّچمُّچ ستھاای نے
ِاتِهاس دا تانا پےٹا
اےنا کِاُں اُلجھ گِآ
من اےنے کِاُں اُلجھ گاے
سوچ اےنی کِاُں اُلجھ گای
ِانھاں دِناں وِّچ
ِانھاں اُلجھے هواے دِناں وِچ۔
