سج چڑھنا اجے ایمان مِرا,
ِاه روه تاں اجے مِآن مِرا۔
ِاس هرپھ 'چ تڑپھے جان کوای,
مِری تلیآں هےٹھ اجان کوای,
ن دِسدا سهِر مکان کوای,
تّک کھانگاهاں تے مےلے سَے
رن کھےڈے سَوک نادان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
کِسے تںد باریک دا جھاُلا هَے
کُجھ هَے جاں نهیں دا رَولا هَے
ِاه راه دُسوار جاں هَولا هَے,
جاں هُکم مِرے دا پهِر اجے
جاں هويا سهِر ویران مِرا,
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
وِکرال سبھا دے در کُّتا
بے-مُّکھ, بے-دین جاں بے-رُّتا,
جاں تےگ دی دھار 'چ مَےں سُّتا,
هَے سکل پاسوی نُوری جاں
تن سابت سُور سمان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
جاں آيا سِکھر پھکیری هَے...
جاں کُجھ نهیں وِچ امیری هَے...
جاں ِاه کلبُوت اکھیری هَے...
مَےنُوں راه اوّلِاُں موڑن لای
دھاه چڑھِآ لسکر جان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
دّس, رُتبا رُوه دا نُور های ?
دّس, بُّت مَےںڈا منجُور های ?
جاں باکی اجے کسُور های ?
جاں راس پھکیری نهیں آای
ِاس پردے باهر ن هان مِرا ?
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
بےکِرک کَول وِچ جان پھِرے
‘کُجھ نهیں' وِچ سُّک جبان پھِرے
‘کُجھ هَے' وِچ تھّک ایمان پھِرے
جاں مِهر گُراں دی ساڈے 'تے
جاں هونا اجے بِآن مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
مَےں کِرت کراں جاں سِهر کراں
جاں تکیاے بَےٹھا مِهر کراں
جاں بھَےا وِچ اُّچی بھِهر کراں,
کوای لا-مکانی باکی هَے
جو چُّکداں کدم بھِآن مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
دھر-نابھ دی کھاک, منُور وی هَے۔
کوای باںجھ ِاکّل, پھتُور وی هَے۔
بے-نےم تےگ, دستُور وی هَے۔
ِاه ِاک وجُود دی کَےد نهیں
راه توڑ اسںکھاں جان مِرا-
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
کِتے ڈِّگے کھںبھ, تے واگ کِتے
سَوں گاے مُساپھر, جاگ کِتے
بے-اںت چِراں دی نابھ کِتے,
مَےں مستک هُکم-ادُولی هَے
جاں ادلوں پرے جهان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
‘کُجھ نهیں’ هی اّج نِگاه هويا,
وِچ وال کّٹھا درِآ هويا,
لّکھ پُریآں ٹُّٹ ِاک ساه هويا,
کِتے گُںم-هنھےر 'چ کھںبھ کِرے
کوای هُن وی کرے گُمان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
وِچ اّکھراں 'واج سمُںد هوای
چڑھ انلهّک 'تے تُںد هوای
کدے جا منسُور دا گھُںڈ هوای,
هو جامن مِرے جّلاد کھڑے
جد تےگ کھڑی پھُرمان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
هاں, وال اُّتے منسُور کھڑا,
کوای پُرسلات 'تے پُور کھڑا
کِتے نابھ پتال توں دُور کھڑا,
اّج دُور اگںم توں هےک کوای
پای رُمکے, کںبدا وان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
هاں, بات لِکھی ِاک مےٹ لای,
سّج چڑھِآ لسکر, بھےٹ لای !
ِاک اّکھر جان لپےٹ لای,
سُن رُںگ ڈھول دی هَول پوے
کنّ کیڑی دھمکے تان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
نَےں واںگر دُور گھںگوراں نے
وِچ پُرسلات دیآں ڈوراں نے,
کِتے هےک سُنے کِتے گوراں نے,
ِاه سام آکھری هُوںگر دی
تّک جکھم مِرا, اهِسان مِرا !
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا !
کِس جامن کھےڈ کھِڈاای نے ?
چُّپ پُرسلات دے راهی نے !
ِاک پّت نے پلک اُٹھاای نے,
چُّپ راه گُجرات دے وّسدی هَے
پِآ روںدا, کَول هَےران مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
تںد ٹُّٹی هَے, کُرلاٹ اجے !
گّل مُّکی, اُس دی واٹ اجے !
جو رِها ناںه, اُسدا گھاٹ اجے۔
جو باج سِکھر 'تے اُڈدا سی
اُس سِکھر 'تے اجے نِسان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
وِچ گرںتھ-کتےباں گَےب مِرے,
هن کھڑے ادن وِچ اَےب مِرے,
لّکھ نسے پاک بے-اَےب مِرے,
چڑھ اٹک رهے, ن تھںمھ سّکے
اُس واںگ وّسے ارمان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
ساه رگ پھرِآد دی مُڑے نهیں,
کھںبھ رّت جِاُں ٹپکے, جُڑے نهیں,
بے-تاب سرا اّج مُڑے نهیں,
تھل واگ پھڑے پر اُڑے نهیں,
لوه-سار دے کڑے 'چ بںد پِآ
بے-اٹک نے تھںمھِآ نام مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
جا مّلِآ رُوه کلبُوت جدوں
ِاک نُکتا هويا سُوت جدوں
بن ناتھ بلی اودھُوت جدوں,
رّکھ جامن بِرکھ نُوں کول مِرے
آ چڑھِآ ساهد کمان مِرا—
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا۔
سج چڑھنا اجے ایمان مِرا...
ِاه روه تاں اجے مِآن مِرا...۔
