کدے تاں اےس پّتھر دِل 'تے کوای کهِر ٹُّٹے۔
کدے تاں خُون روواں مَےں کدے تاں اّکھ چھلکے۔
سمجھ آاُںدی اُنھاں نُوں تاں هی ِاسدا ارتھ کی هَے,
اُه جےکر چُّپ دا مےری کدے انُواد کردے۔
مُکھَوٹے لهِ رهے هن سبھ پِگھل کے واری واری,
لِشکدی دھُّپ دے سارے دے سارے رںگ کّچے۔
جدوں وی مَےں خُشی دے بس زرا کُ نےڑے هوواں,
اُدوں هی اںدروں مےرے کوای آواز مارے۔
هرارت خُون اںدر هو رهی هَے کِس لای مےرے,
کی مےرے دِل دے اںدر اّج وی هُن بھکھ رهے شُالے۔
کِتے پّتھر نا هو جاوے ِاسے دا کھَوف هَے مَےنُوں,
کدے تاں زخم اُه اپنے کُرےدے, دُّکھ تاں پھولے۔
