اےس سهِر وِچ
لوک پُساکاں نهیں پهِندے
سگوں سکین پُساکاں پِںڈے پهِندیآں نے
چھاںٹ جھاڑ کے, کّس کے کٹ کے
ڈھِلک رهے بدناں نُوں
بںدھناں جهے پرچلت وےس دے مےچ هَے کیتا جاںدا۔
گھّٹ هی دِل دی گّل کھولھدے
ِاس بستی دے واسی
سَوںدے نیںد اُداسی
چادر واںگ تانکے هّڈ بھنّنی اَوکھے دھںدِآں دی
راتیں سُپھنے ادھمواے سّپاں دے واںگُوں جهِر گھولدے
دِن بھر دے دُّکھاں دی کِرت کماای
بھُّکھے پےٹ نهیں بھردی هَے
نیتی هّتھوں هارے
ِاهناں کرنی دے بںدِآں نے
رجواں کدی اهار نهیں کھادھا هَے
بھلک دی آس دا دے بھُچلاوا
هَولی-هَولی بھُّکھ ِاهناں نُوں کھا جاںدی هَے۔
اےس اکل دے سهِر 'چ
وِںگیآں ٹےڈھیآں گلیآں
لپھج ججبِآں
اتے کھِآلاں نال چِروکے
لُّکن میچی کھےڈ رهے نے
اےتھے هر سّجری گّل دی سُچم نُوں
جُوٹھے بولاں نے بھِّٹِآ هَے۔
