اُه شهِر سی جاں پِںڈ سی
ِاهدا تے مَےنُوں پتا نهیں
پر ِاه کهانی ِاک کِسے
مّدھ-ورگ جِهے گھر دی هَے
جِس دیآں ِاّٹاں دے وِچ
سدیآں پُرانی گھُٹن سی
تے جِسدی تھِںدی چُّلھ 'تے
ماواں دا دُّدھ سی رِجھدا
نُوںهاں دھیآں دے لال چُوڑے
دو کُ دِن لای چھنکدے
تے دو کُ دِن لای چمکدے
تے پھےر مَےلے جاپدے
تے اُس گھر دے کُجھ کُ جیا
هُّکِآں 'چ فِکر پھُوکدے
جاں نِّت نےمی واچدے
پّگاں دی ِاّجت واستے
اُه رات ساری جاگدے ۔
اےسے هی گھر اُهدے جِهن وِچ
ِاک پھُّل سُوها اُّگِآ
تے اُدوں اُس دی اُمر وی
سُوهے پھُّلاں دی هان سی
تے تِتلیآں دے پراں دی
اُسنُوں بڑی پهِچان سی
اُدوں اُسدی بس سوچ وِچ
پھُّلاں دے رُّکھ سی اُّگدے
جاں کھںبھاں والے نیلے گھوڑے
اںبراں وِچ اُّڈدے
تے پھِر اُهدے نَےناں دے وِچ
ِاک دِن کُڑی ِاک اُّگ پای
جو اُهدے نَےناں 'چوں
ِاک سُورج دے واکن چڑھی سی
تے کِسے هی هور دے
نَےناں 'چ جا کے ڈُّب گای ۔
هُن سدا اُهدی سوچ وِچ
درداں دا بُوٹا اُّگدا
تے پّتا پّتا اَوسدا
کالی هوا وِچ اُّڈدا
هُن اُه آپنے دُّکھاں نُوں
دےوتے کهِںدا سدا
تے لوکاں نُوں آکھدا
دُّکھاں دی پُوجا کرو ۔
تے پھےر اُهدی کلم وِچ
گیتاں دے بُوٹے اُّگ پاے
جو شُهرتاں دے موڈھِآں 'تے
بَےٹھ گھر گھر پُّج گاے
ِاک دِن اُهدا کوای گیت ِاک
راج-دربارے گِآ
اَوس مُلک دے بادشاه نے
اَوس نُوں واه-واه کِها
تے سارِآں گیتاں دا مِل کے
پںج مُهراں مُّل پِآ ۔
هُن بادشاه ِاه سمجھدا
ِاه گیت شاهی گیت هَے
تے راج-گھر دا میت هَے
تے پںج مُهراں لَےن پِّچھوں
لهُو ِاسدا سیت هَے ۔
پر ِاک دِن اُس راج-پّتھ 'تے
ِاک ناارا وےکھِآ
تے سّچ اُسدا سےکِآ
اُس ماں نُوں روںدا وےکھِآ
تے باپ روںدا وےکھِآ
تے بادشاه نُوں اَوس پِّچھوں
گیت نا کوای وےچِآ
تے پِںڈ دیآں سبھ مَےلیآں
جھُّگیآں نُوں مّتھا ٹےکِآ
هُن اُهدے مّتھے 'چ
تلواراں دا جںگل اُّگ پِآ
اُه سیس تلی 'تے رّکھ کے
تے راج-گھر وّل تُر پِآ
هُن بادشاه نے آکھِآ
ِاه گیت نهیں غّدار هَے
تے بادشاه دے پِّٹھُوآں نے
آکھِآ بدکار هَے
تے اَوسدے پِّچھوں مَےں سُنِآ
بادشاه بِمار هَے
پر بادشاه دا ےار هُن
لوکاں دا کهِںدے ےار هَے
ِاه مَےنُوں پتا نهیں
ِاه کهانی کِس دی هَے
پر خُوبسُورت بڑی هَے
چاهے کهانی جِس دی هَے ۔
