ٹوبھے گاجی کھان دے, سِکھر دُپهِر دی هُور
واگاں سمِآں والیآں, کھِّچ رهی وّل نُور۔
برِچھاں دی چھاں لرجدے, دِلاں دے سَےا درِآ
اُّڈدے جاںدے پںچھیآ ! بُور کھِڑے کِاُں دُور ?
لںمی تَےںڈی جُلپھ توں, لںمی کِتے جھناں
ٹاپ سُنی جو دِلے نے, کِتھے کُ اُسدی دھُوڑ ?
جوبن رُکِآ ن رُکے, کھُر کھُر جاون تُور
سُن ! کنِآن دی واٹ 'تے, اسیں بڑے مجبُور۔
بےلِآں دی جِںد گھُّٹدا, اج نوےلا موه
مهِک ن کُجھ وی دّسدی, آپ ن آوے بُور۔
اسماناں نُوں چیردا, کھںبھ پُرانا کو
ساڑ ن سکیآں بِجلیآں, نجریں بال سرُور۔
ٹوبھے گاجی کھان 'تے, سکھیآں رهیآں جھُور
نیلی دے اسوار نُوں, 'واج ن دےوے هُور !
“ناںه جھُورو همجولیاَو, اجے نسیب دی لوا,
هُجرے ساه مُکیم دے, مَےں هوایآں منجُور۔
هِّک دیںه کںدھی ندی جِاُں, کھُرن تّتی دے لےکھ
ورھدی اجے جھناں دی, سِر مےرے 'تے بھُور۔”
ٹوبھے گاجی کھان دے, سِکھر دُپهِر دی هُور
واگاں سمِآں والیآں, کھِّچ رهی وّل نُور۔
