غم کاهدا جے دِل ٹُّٹن دی, زرا آواز نا آای ۔
خالی بھاںڈے شور ودھےرا, جانے کُّل خُداای ۔
جِس دے پّلے پَےسے هُںدے, اُسے دی وڈِآای,
اُّچے مهِلیں جاوے پهِلاں, سُورج دی رُشناای ۔
چھےڑو نا دُکھِآرِآں تاایں, خریآں کهِ نا دےون,
پھِردے چُّپ دے جِںدرِآں اُهلے, ِاه تُوفان لُکاای ۔
اّکھیآں دے وِّچ گُزرے وےلے, آ گاے هںجھُو بن کے,
تُوں کی اّکھ چُراای سّجناں, هو گای جگ رُسواای ۔
سُّتے وخت نِمانے اَےسے, 'کاشر' ےار نا جاگے,
چڑھدا سُورج تان کے نےجے, دِںدا رِها دُهاای ۔
