غم وےلے نےڑے لّگے, اُهی هُںدا آپنا۔
خُشیآں منااُن وےلے تاں, بھںڈ وی گھر آ جاوے۔
ڈِگن وےلے چُّک جِهڑا سینے نال لا لوے۔
مرے کول بھاوےں رووے نا, زِںمےواریآں نِبھا جاوے۔
سّجناں دی پرکھ هُںدی, ڈھّٹھے جِهے چُبارے تے۔
جدوں کّچی کںدھ ڈِگے, نال لےپ لگوا دےوے۔
سوهنا جدوں رُوپ هووے, راںجھے مّجھاں چاردے نے۔
پِآر اُهی جِهڑا, نال بھَوڑیآں نِبھا جاوے۔
سّجن مرن جوانی, لوکیں ترس کھا کے روںدے نے۔
رِشتا اُهی لوکو, جِهڑا ٹُّٹی نُوں گںڈھا جاوے ۔
ماپے مر جان لوکو, بّچے رُل جاںدے نے۔
خاندانی اُهی بںدا, جِهڑا کر کے دِکھا جاوے۔
لوکاں نے تاں نانک دا وی, کّچی کںدھ کول مںجا ڈاهِآ۔
ِاّکو بھَےن نانکی دا ویر, جِهڑا کّچی امر کرا جاوے۔
