گرد مےرے پّتِآں تے آدمی هَے پا گِآ
روسنی دے هُںدِآں کالا هنےرا چھا گِآ۔
اُمر بھر جِس آدمی مانی هوا تازی مےری
لَے کُهاڑی ٹاهنیآں, بےدرد هَے چھںگا گِآ۔
سڑ چُّکے جںگل نُوں هرِآ, بُوٹ ِاّک وی کر سکے
پر بچے اُس بُوٹ نُوں اّج کَون تیلی لا گِآ۔
کی رُّکھاں تے پّتھراں وِّچ, پھرک بھورا وی نهیں
سبج رںگی پت هٹا, گیٹے هی گیٹے لا گِآ۔
آدمی تے رُّکھ همےساں آپسی پُورک رهے
آپسی ِاس مےل نُوں پھِر کَون لاںبُو لا گِآ۔
جد وی چھےڑےںگا منُّکھ, کُدرت بنے دستُور نُوں
آدمی تد وےکھنا جد آدمی نُوں کھا گِآ۔
دوستی وِّچ زِںدگی کّٹدی هَے ‘اُّپل’ سَوکھِآں
کُجھ گوا کے هی تاں دوست دوستی نُوں پا گِآ۔
