اُه جو اُس دِن لال هنھےری جھُّلھی سی,
اںدرو اںدری چنّ سُورج ٹکرااے سن۔
باهروں تاں سی لّگا دوس بهاراں تے۔
بےدوسے رُّکھاں نُوں لںمی کَےد مِلی,
پّتے درد لِکھا کے آپنے سینے تے,
کاسد بن بن گلیآں دے وِّچ رُلدے رهے۔
کھُّلھے سبج مَےداناں اُّتے گرم لهُو,
رات جِوےں کوای ساجِس کرکے چھِڑک گای۔
جںگل وِّچ تاں ساسن سی اپھواهاں دا,
وِهل کِنھُوں سی وِهلے درد پھرولن دی۔
کںڈا کںڈا سُولی اُّتے ٹںگِآ سی
اےس پھِجا وِّچ پھُّلاں نے کی کھِڑنا سی۔
هر دستک تے کںبدیآں سی کںدھاں وی,
مَوت بولدی کاواں واںگ بنےرے ‘تے,
کاںگ لهُو دی روڑھ لَے گای کایآں نُوں,
جیاُوںدے سی جو, کھَورھے کِنّی وار مرے۔
تےج کدی, مّٹھی ِاه هُںدی کھےڈ رهی,
چنّ وی هُن آپنی تھاوےں مُسکااُںدا اے,
سُورج وی بِلکُل پهِلاں دے واںگر هی,
نِّت سرگھی دا بُوها آ کھڑکااُںدا اے۔
ِاس گردِس وِّچ پر جو تارے ٹُّٹ گاے,
کَون اُنھاں دی تھاںوےں آ کے چمکےگا۔
