کاِانات دے ناں
جِںد مےریاے نی,
جِںد مےریاے نی
کوای کی جانے دِل دیآں لّگیآں
اّکھیآں 'چوں ندیآں دِن رات وگیآں
لںمی اُداسی جِںدڑی پِآسی
مُکھ موڑ بَےٹھے نَےناں دے واسی
جِںد مےریاے نی,
جِںد مےریاے نی
چاواں دے مےلے وِّچ پَے گایآں کنیآں
دُنیآ کی جانے ساڈے دِل ’تے کی بنیآں
گلیآں 'چوں سِںمدے نےں ساهواں دے پانی
لںمیآں جُداایآں دے گاے اُمراں دے هانی
سُولی تے ٹںگیآں آساں گُلابی
هںجھُوآں نے کیتا خاکی توں آبی
جِںد مےریاے نی,
جِںد مےریاے نی
کنّاں 'چ گُوںجدیآں چّپ دیآں چیکاں
وسلاں نُوں پَے گایآں لںمیآں تریکاں
کںدھاں 'تے ماری جاواں, گِن گِن لیکاں
آپے مَےنُوں آپنیآں لّگیآں اُڈیکاں
ِاّکو ساهے ساری, زِںدگی گُزاری
لّگدی اَے دھرتی تھاں کوای بھاری
جِںد مےریاے نی,
جِںد مےریاے نی
