گزل مےری دے کھِآل گُآچے لّبھے نهیں,
سّجن ِاسے سال گُآچے لّبھے نهیں,
رّکھدے سی جو کھِآل مےرے کدماں دا
تُردے تُردے نال گُآچے لّبھے نهی,
اسلوں جھُوٹھا پَے گِآ اُسدے ساوےں مَےں
مےری مُّچھ دے وال گُآچے لّبھے نهیں,
مزدُوری کرن لای بھےجے چھّڈ پڑاای نُوں
بُّڈھی ماای دے بال گُآچے لّبھے نهیں,
مےرے وی تُوں توهپھے بھےجے ساںبھے نهیں
تےرے وی دِّتے شال گُآچے لّبھے نهیں,
ِاّکٹھے کردے رهِ گاے آپاں ٹھیکریآں
هیرے, موتی, لال گُآچے لّبھے نهیں,
گزل مےری هُن کھالی کھالی لّگدی هَے
جو شےار سی با-کمال گُآچے لّبھے نهیں
