گھّگھا آکھدا گھّلِآ کںم جِهڑے, سوای کںم تُوں منوں وِسار بَےٹھوں ۔
رهے شاه دا اجے هِساب باکی, بھانے آپنے کرز اُتار بَےٹھوں۔
نهیں دےکھِآ جاِاکے دھوبیآں نُوں, مَےلے کپڑے کِوےں نِکھار بَےٹھوں۔
بِناں بھگتیاَوں بھگت سداونا اےں, بِناں سادھنا جنم سُدھار بَےٹھوں۔
تَےنُوں گھّلِآ واستے جِّتنے نُوں, جُوآ جنم-جهان تے هار بَےٹھوں۔
دےونهار داتار نُوں چھّڈ دِّتو, هوکے مںگتا کِنھاں دا دار بَےٹھوں۔
نهی دےکھِآ جاِاکے بھوجلاں نُوں, بِناں لںگھِآں کِس ترھاں پار بَےٹھوں ?
نهیں وَےد-هکیم دی لوڑ رّکھی, دُّکھ-درد دے نال بیمار بَےٹھوں۔
تےری زِںدگی مِسل مُسافراں دے, کاهدے واستے پَےر پسار بَےٹھوں ?
تَےنُوں چںدری گور اُڈیکدی اے, کاهدے واستے مهِل اُسار بَےٹھوں?
دےا سِںگھ جو آکھدا رّب هَے نهیں, اَےسا کَون تُوں وےد وِچار بَےٹھوں ?
