بوتے چاردا تےرا سرون ویر
بوتِآں نے چر لِآ هَے, بھَےنے
اَوس هُن تَےنُوں مِلن نهیں آاُنا
جی تاں بڑا کردا سی
کِ آ کے سّس تےری توں
لُکا کے رّکھِآ گھيو کڈھواواں
جاں سُّکی کھںڈ دی کَولی
اُهدے مّتھے 'چ چُّک ماراں,
پر نا مُراد بوتِآں دا اجب کِّسا هَے
نا ِاه آپُوں نزر آاُںدے نے
نا اُڈدی دھُوڑ دِسدی هَے
بس بُّٹاں دے چرن دی آواز سُندی هَے
جد اُه واگیآں دے گیتاں نُوں نِگھار رهے هُںدے هن
مےرے تاں چِّت 'چ سی
کِ بوتِآں لای مےریآں اّکھاں وِچ
پھَےلی هوای هرِآول هی کافی هَے
پر جد اُنھاں مےرے هّتھ کھادھے
تےرے جوت-وِهُونے اںماں 'تے بابل
مےرے وهِںگی نا چُّک سکن بارے
کُجھ وی سمجھ نهیں سکے
تے هُن تےرا ِاںجڑی دا چاا
پِںڈ دی هّد اُتلی کِّکر 'تے ٹںگِآ پِآ هَے
کِسے انورتے کھّفن واںگ,
بھَےنے, سرفے دیآں پَےلیآں نُوں
مّچھرے بوتے لِتاڑی جا رهے هن ۔
