گھر 'چ آ کے وی تِرے مُوںه توں مُکھَوٹا اُّتردا نهیں۔
هر کِسے نُوں دّسنا پَےںدَے کِ تُوں کُای اَوپرا نهیں۔
اّڈ هو کے رُّکھ توں هَے هو گای پاگل هوا,
کَون آکھے چھّت تے دیوار دا رِشتا نهیں۔
من دی بے-چَےنی تِری چِهرے تِرے تے چھا گای,
دےکھ لَے شیشا کِ خُد نُوں دےکھنا دھوکھا نهیں۔
ِاه کِهی هَے کَےفیات کِ فاسلے تاں مِٹ گاے,
گّل تورن نُوں مگر کوای وِشا لّبھدا نهیں۔
نا کُای شِکوا, شِکاِات نا اُلاںبھا نا گِلا,
جِس ترھاں اُه تُر گِآ رُّسکے کوای رُّسدا نهیں۔
پھِر تھلاں دا سِلسِلا پَےراں دے اّگے آ گِآ,
اےس توں اّگے کُای جھرنا, ندی, رستا نهیں۔
ِاس ترھاں ‘اجمےر’ لںگھے هاں تِرے بازار 'چوں,
هر نزر توں تیر کھادھے زخم وی دِسدا نهیں۔
