بھاوےں گھر دیاَوں خُشیاَوں واںجھیآں گُفاں هنےریآں مِلیآں رهِن,
بھاوےں شُبھ گھڑیآں دی تھاوےں دِوس هنےرے مِل گاے سهِن,
بھاوےں کشٹ کروڑاں اُبھرے مےری هوںد مُکاون خاتر,
بھُّلاں نا تَےنُوں هے ماتا ! تےری پُوج کراون خاتر ۔
بھاوےں تُوں دھنوان ادُّتی, سرب گِآنی, اسل سِآنی ۔
بھاوےں تُدھ استھان اُچےرا, جااےں جگت سارے وِچ جانی ۔
بھاوےں سکھی تُوں شُبھ هونی دی, مانو کُجھ نا, جے تُوں ناهیں,
تےری کِرپا باجھوں ماتا, اُه هن لاشاں, ِاهو اکھاایں ۔
کَوم غُلامی دے وِچ جکڑی, کی اُه کَوم اسل وِچ بھاای ?
جِںد-رکھِآ تے گِآن دا وادھا, سناتکاری کِدھی بھلاای ?
کوِتا, کلا, گرںتھاں سںدی کی کُجھ آس رکھنی چاهیاے ?
کی اُه سارے گُناهگار نهیں, چکھِآ دُدھ نا تےرا ماایاے !
هے ماں, امر نامنے-داتی, ترس-ےوگ اُه, مِهر نا تےری ۔
روگی هو هو مر مر جاںدے, سوجھی نا کرم-پھل کےری ۔
جیون دے ٹےڈھے راهاں تے, کھٹدے شرم اتے بدنامی,
نا جانن جو پاون جیون; خُشی نا سُپنے, وِچ غُلامی ۔
