گھر گھر کِنّے هَےن پواڑے دھرتی 'تے ۔
مَےں لیکاں کِس کِس دے هاڑھے دھرتی 'تے ۔
زرداراں نے چنّ تے پیگھاں پا لایآں,
رهِ گاے مےرے ورگے ماڑے دھرتی 'تے ۔
آجا مُّک نا جاوے رات وِسالاں دی,
سّجنا! جیون چار دِهاڑے دھرتی 'تے ۔
رات نے اّکھ چوں اّتھرُو کےرے شبنم دے,
جد دھُّپاں نے پھُّل لِتاڑے دھرتی 'تے ۔
اُس هاکم نُوں ٹھّل پای نا پرجا توں,
روز نواں چنّ جِهڑا چاڑھے دھرتی 'تے ۔
مُنسف جے کر دِلوں تے جانوں ادل کرے,
بںدا کِسے دا کّکھ نا ساڑے دھرتی تے ۔
چاواں والی مهِںدی سّجری رهِںدی اے,
لُّٹے جاںدے ریجھ دے لاڑھے دھرتی 'تے ۔
کِنّے مُّکھ'ملُوک' سی گِن گِن دّساں مَےں,
غم نے کِنّے سُولی چاڑھے دھرتی 'تے ۔
