گھر مےرے آ کے بڑا هی رو گِآ اُه
داگ دِل دے کول بهِ کے دھو گِآ اُه۔
رو پِآ جد گیت مَےں بِرها دا گايا
راگ سُن بَےراگ دے وِّچ کھوه گِآ اُه۔
پِآر دا پَودا, تاں باگیں کھِڑ پِآ سی
پھِر نا جانے کِاُں بٹےرا هو گِآ اُه۔
مَوسمے برسات وِّچ, هسدا تے گااُںدا
رُنجھُنے موراں ترھاں اّج موه گِآ اُه۔
جُلم, گُربت تے بِماری سی چُفےرے
ِاک مسیها بن کے دُکھڑے دھو گِآ اُه۔
رُّت پھِجا, پھُّل, گھر, جمی, سبھ چھّڈ نجارے
بادساه سی بےپناه اّج هو گِآ اُه۔
دھُوڑ, مِّٹی, تے سّناٹا, سی سهِر وِّچ
بَوکھلا کے دِن دِهاڑے سو گِآ اُه۔
کھِڑ گاے نے پھُّل, پھِجا هَے گُلسِتاں وِّچ
بنکے بھںورا, هر کلی نُوں, چھوه گِآ اُه۔
نپھرتاں دے کّڈھ هنےرے ےار ‘اُّپل’
دے مُهّبتاں دی سدیوی لوا گِآ اُه۔
