هُن ِاس گھر وِچ جی نهیں لگدا۔
سارا دِن تّکِآ اسمانیں
بھَے دیآں گِرجھاں بھَوںدیآں رهیآں۔
روی استِآ
جِّکن است چُگن نُوں بَےٹھا
اج ِاه کهیآں ساماں پایآں,
کھبر نهیں هَے کِهڑے راهیں
ےاد پرِںدا اُڑدا آيا
اُّلُو ورگا,
بَےٹھا آن بنےرے کرماں هارے۔
ڈاِان جهی رات کلمُوںهیں
آن کے بُوهِاُں باهر کھڑی اے۔
کاهنُوں دیپ جگاواں اَےوےں,
نا هُن چںدن چَوںکی
نا هُن سونے گڑوا۔
دُور بڑی, پر پِںڈ دی جُوه وِچ
سوگی کُّتے روںدے سُندے۔
کھَےر کرے رّب ِاس گھر اُّتے
بھیڑ بنی دِسدی هَے بھاری۔
گّل گّل اُّتے کھِجھ اُّٹھدی اے,
چِت وِچ هر دم ِاٹ-کھڑِّکا رهِںدا۔
کالا روگ کلےس دا جِںد نُوں لّگا۔
ڈھُوںڈ سمےں نے گّڈِآ دِل وِچ سےه دا تّکلا۔
ِاه گھر کِسے جُگت نهیں سوںهدا,
کّلر هوایآں کںدھاں اُّتے
هُن نا لےکھن پوچے ٹِکدے پوںهدے,
کھُریآں نیهاں کڑکن کڑیآں,
هُن نهیں کوٹھا جھّلن جوگا
ویروار دیآں جھڑیآں۔
هے مےرے من,
جے نهیں پھےر اےس درواجے
اّٹے وِچ پرُّتے اںب-پّتِآں دے سِهرے بُّجھنے,
ِاس وِهڑے وِچ
پھےر کدی جے کوای چَوںک پُور نهیں هونا,
جے ِاه سردل سےںک دے جوگی
ِاس تے تےل کِسے نهیں چونا,
تاں تُوں ِاس چوں کی لَےنا هَے
کّلھ ڈھهِںدا تاں اج ڈھهِ جاوے۔
