تُوں بلدا اّکھیں نُوٹ لَے تے ساه لںمےرے مںگ ۔
هُن دِل کّڈھ جیون جوگِآ, تے اَےوےں نا پِآ سںگ ۔
ِاه دھُر دے لےکھ پںجالیآں, کی ِانھاں دے نال جںگ ۔
تےرے لےکھاں دے نال گورِآ! دُنیآں دے لےکھیں رںگ ۔
اُه بلد نا نِںدے جاںودے , جِهڑے پھلھِآں دے وِچ گاهُن ۔
ِانھاں گاهاں وِچ سوای سوبھدے, جِهڑے تاری بنّھ کے بھَون ۔
کھُر کّچے هو هو جان پاے, پر زرا نا سَوڑے پَون ۔
تُوں وِچ شریکاں, گورِآ ! وگ اُّچی رّکھ کے دھَون ۔
ِانھاں فسلاں وِچوں منِّآں, تےرے بھا دا سُّکا بھو ۔
جّٹ بھرے بھڑولے آپنے تے دانے لَے جااے ڈھو ۔
ِاه گل دُرےڈی جاںودی, ِاه گّل نا اڑِآ چھُه ۔
ِاس گلے خلک خُدا دی, نِّت گُّت گھسُّنی هو ۔
کِسے وهِن 'چ وڑيوں, گورِآ ! تُوں اَوکھا لّگنا پار ۔
لّکھ اڑیآں زِّداں کر رهے تے اَوڑک بَےٹھے هار ۔
ِاتھے نّتھاں, کھوپے چّڈیآں تے کُّلے کرن بےزار ۔
تُوں وگ رزا جِاُں خسم دی تے اُّکا دم نا مار ۔
ِاه گّل نهیں جے بھاںودی تے اپنا آپ وِکھا ۔
ِاںج اڑجا بھنّ پںجالیآں تے نّتھاں لَے تُڑا ۔
جّٹ پھےر نا نےڑے آونا جد لَےنی سُو چھڑ کھا ۔
اّج دُنیآ دے وِچ گورِآ ! ڈاڈھے وّل خُدا ۔
