گُّجھیآں گُّجھیآں مرزاں لّگیآں, جِںدڑی ڈولے کھاںدی اے ۔
غم دی چّکی پُڑاں وِچالے, سانُوں رگڑی جاںدی اے ۔
ِاس دُنیآں دی کُوڑی ےاری, چار دِناں دا مےلا اے,
جھّلے دِل نُوں کی سمجھاواں, اےهو سمجھ نا آاُںدی اے ۔
تارِآں دی رُشناای بھاوےں, اپنی تھاں 'تے سُهنی اے,
وّت وی چنّ دے چانن کولوں, ازلاں توں شرماںدی اے ۔
رںگ-رںگیلے مهِلاں وےلے, سُّکھ دی نیںدر سَوںدے نے,
درداں ماری جِںدڑی مےری, کّلی نِّت کُرلاںدی اے ۔
چار چُپھےرے دھیآں والے, روز براتاں جھّلدے نے,
کد پرنےسن دھیآں جِنھاں گھر نا سونا چاںدی اے ۔
تاںگھ سّجن دی اّکھیآں دے وِّچ, 'سابر' کُوںجاں واںگُوں اے,
خَورے کَون کُڑی اّج باری, وِّچوں جھاتاں پااُںدی اے ۔
