سانُوں تھاپنا گُرُو گوبِںد سِںگھ دی ,
سیس تلی تے رّکھنا جاندے هاں۔
تّتی توی تے بَےٹھ کے گیت گاایاے ,
آرے هےٹھ وی جِںدڑی ماندے هاں۔
سیس گںج تے گڑی چمکَور والی,
سانُوں اّج وی جُوجھنا دّسدے نے۔
جا کے پُّچھ لاَو کںدھ سرهںد دی نُوں ,
بال چِنے هواے کِّداں هّسدے نے۔
میر منُّوں نے واڈھیآں لّکھ پاایآں ,
اسیں پھےر وی کھِڑے گُلجار واںگُوں۔
وّڈھے سِراں دے جدوں سی مُّل پَےںدے ,
ساڈے هَوسلے هواے اںگِآر واںگُوں۔
بںد–بںد وی کّٹ کے وےکھ چُّکے,
پھُّل مهِکنے جرا نا بںد هواے۔
چاڑ چرکھڑی پرکھدے ےودھِآں نُوں,
ساڈے کّد سی هور بُلںد هواے۔
ٹوٹے جِگر دے ساهمنے کرن ٹوٹے,
ماواں ڈّکرے جھولی پوااُںدیآں نے۔
اُّچا سُّٹ کے بوچدے نےجِآں تے ,
بھورا پھےر وی نا گھبرااُںدیآں نے۔
اسیں بھاجیآں موڑنیآں جاندے هاں,
جا کے پُّچھ لاَو مُگل سرکار کولوں۔
جےکر پھےر وی کِسے نُوں سّک هووے ,
پُّچھ وےکھيو ڈاِار پرِوار کولوں۔
جدوں اںباں نُوں لّگِآ بُور هووے ,
کوِال آن کے اُّتھے چهِکدی هَے۔
جِّتھے-جِّتھے شهیداں دی رّت ڈُّلے,
اُّتھے پھسل گُلاب دی مهِکدی هَے۔
ساڈی پِّٹھ تے کھڑا ِاتِهاس ساڈا ,
سانُوں مان هَے لهُو دے رںگ اُّتے۔
اسیں جاندے کِںجھ کُربان هونا,
سوهنے دےش دی هر ِاّک مںگ اُّتے۔
