گّل, سںتالی دے اُجاڑے پِّچھوں دی هَے ۔
سںدھِآ اُّتردی
تاں هّتھ-مُوںه دھو,
پِتا جی رهِراس دا پاٹھ
کرن بهِ جاںدے ۔
سانُوں آکھدے
تُسیں وی سُنو بَےٹھ کے
مجبُوری وّس
بَےٹھ جاںدے هّتھ جوڑ
اسیں وی
پر, دھِآن ِاکاگر نا هُںدا
کِتے وی ساڈا ۔
دےر بااد
پاٹھ کھتم هون اُّتے
ڈردے ڈردے
ِاّک دِن مَےں پُّچھِآ
''پِتا جی, ِاه گُرمُّکھ کَون هُںدا هَے?''
گّل سُن کے هَےران هواے اُه
تے مےرے مُوںه وّل
گهُ نال وےکھن لّگے,
مَےنُوں لّگا مَےں کوای
پُّٹھا-سِّدھا
پُّچھ لِآ هونا سوال!
کُجھ پل سوچ کے آکھن لّگے
''دّساںگے کِسے وےلے
تےرے سوال دا جواب ۔''
اُّتر سُن کے چُّپ کر گِآ مَےں
پر ِاک دِن پھِر پُّچھِآ
اُهی سوال ۔
کهِن لّگے-
''پار-درسی هُںدا هَے گُرمُّکھ
اںدروں باهروں
سّچا-سُّچا ۔
جھُوٹھ تے پھرےباں توں کوهاں دُور ۔
پر هُںدا وِرلا-ٹاواں هَے
هجاراں-لّکھاں وِّچوں کوای ِاّک ۔''
ِاںجھ سوچدے سوچدے
لںگھ گاے کای سال ۔
تے پھِر اچانک ِاّک 'گُرمُّکھ' دے
درسن هو گاے مَےنُوں
اُه جدوں وی گھر آاُںدا
اُس دے ِاّک موڈھے تے
گاترا لٹکدا هُںدا
تے دُوسرے اُّتے بّتی بور دا ریوالور ۔
آاُن سار آکھدا
''کّڈھو کوای رّکھی-رکھاای'' جڑی بُوٹی
کوای ''دوا-دارُو''
گُرمُکھ آاے نے ۔
سُن کے مَےں اُس دے مُوںه وّل وےکھدا
هَےران هُںدا
تے جیبھ نُوں دںداں هےٹھ لَے ٹُّکدا ۔
هَولی هَولی سانُوں
گُرمُّکھ دے ارتھ
سپّسٹ هون لّگدا ۔
سوچدا
پاکھںڈی تے گُرمُّکھ وِچ
بهُت اںتر هُںدا هَے
دِن تے رات جِنّا
سّچ تے کُپھر جِنّا
هرِآول تے سوکے جِنّا!
تے اُه بنے-بنااے نهیں اُتردے
دھرتی اُّتے
سگوں هَولی هَولی
آپنے کرتّواں نال
پرکاسمان هُںدے نے ۔
