وتن دے آشکو ! تے ےودھيو ! جاں-باز سردارو ۔
انکھاں واليو ! کُربانیآں دے الںبردارو ۔
مَےں لاه کے فرز آپنے, اںت رُخست لَےن لّگِآ هاں ۔
تے رُخست لَےن توں پهِلاں, سُنو ! کُجھ کهِن لّگِآ هاں ۔
جدوں مزدُور دے هّکاں 'تے کوای هّتھ اُّٹھدا اے,
جدوں وی کاںگ چڑھدی اے, ماسُوماں دی کِآمت دی ۔
جدوں زُلماں دی بھّٹھی دی هَے اگنی تےز هو جاںدی,
تدوں وِشواس هو جاںدَے ِاه آمد هَے بغاوت دی ۔
جدوں هَے دَور چّلدا دین تے فِرکاپرستی دا,
جدوں وی لوک-هِّت مزباں دے ناپے-ناپِآ جاںدا ۔
جدوں مزدُور دے مُڑھکے دا کوای مُّل نا تارے,
وتن هَے کیلِآ جاںدا اتے سراپِآ جاںدا ۔
مَےں جنتا دے سمُںدر وِّچ آپا خور دِّتا,
زُلم دے باز جا لوکاں نُوں چِڑیآں واںگ سی پھڑدے ۔
بڑا پرسنّ هاں مَےں دےکھ کے ساهوےں نزارے نُوں,
گِّدڑ نُوں جد دےکھدا هاں شےر دی هِّک 'تے چڑھدے ۔
مَےں اےسے لای هی آپنے آپ نُوں منِّآ هَے گُر-چےلا,
کِ رِشتا جّگ توں مالک تے سےوادار دا مُّک جاوے ۔
مَےں اےسے لای گڑھی چمکَور دی وِچ جںگ لڑِآ سی,
کِ کّچے کوٹھڑے مُوهرے مهِل مِنار جھُک جاوے ۔
تے جےکر تُسیں مَےنُوں آپنا سردار منِّآ سی,
تاں مَےں پھِر مُّل وی سرداریآں دا تار چّلِآ هاں ۔
مَےں دےون لای اُداهرن جّگ دے کَومی نےتاواں نُوں,
لوکاں توں وار پهِلاں آپنا پرِوار چّلِآ هاں ۔
مےرا مکسد تاں سخسی-پُوجا دے اُلٹ لڑنا سی,
تے مکسد هور سی مےرا کدے چںڈی-ریجھاون دا ۔
کدے ڈر ڈر کے مکسد آپنا پايا نهیں جاںدا,
تے مکسد هور هی سی پیر تاں اُّچ دا کهاون دا ۔
مَےں آپنے پُّت نُوں پانی دی نا سی بُوںد وی دِّتی,
مکسد هور سی گھنّایاے دے پانی پِلاون دا ۔
لهِجا هور هُںدا اے نِرے مِسری دے پانی وِچ,
تے مکسد هور هُںدا سی مےرے اںمرِت چھکاون دا ۔
رںگھرےٹے آکھ کے مَےں کِرتی دا ستِکار کردا هاں,
ِاهناں نے درش اںتم باپ دا مَےنُوں کرايا سی ۔
مَےں ناایآں, چھیںبِآں, جھِاُراں توں زُلمی چھّٹ لاهُنی سی,
مَےں ساںجھا پںتھ ساجن دا تاهیاَوں کَوتک رچايا سی ۔
جے مَےنُوں پِآر کرنا اے, مےرے لوکاں دا دِل پھولو ۔
مےرے اےکے دا سُپنا وی تاں پھِر ساکار هو جااے ۔
مَےں جِس دے نال لِکھِآ اے, خُونی ِاتِهاس دا ورکا,
مےری کلم, مےری کوِتا دا, بےڑا پار هو جااے ۔
