سُںجھیآں راهواں اُتے ٹُردے راهی
بھٹک رهے سن
راه دّسن نُوں اںبروں کوای نا لّتھا
لےکھاں سڑِآ مّتھا
پِّٹ پِّٹ موایآں
رّبی نُور دا باغ کِتے نا کھِڑِآ
اںبراں تے رَولا مچِآ
ساڈے چانن باجھوں
دھرتی سُںجھ مسُںجھی
ساڈی رهِمت باجھوں
پِآر دے سارے بُوٹے سُّکے جانے۔
سُںجھیآں راهواں اُتے
ٹُردے راهی
بھٹک رهے نےں
اںبراں دی گّل سانُوں مںدی لّگی
جِس نُوں پِآر تے چانن دے پھُّل ساتھوں اّگے
اُه ساڈا کی لّگے
جِسدے نرک سورگ وی کھُّلھی سَودےبازی
ِاک دِن اںبراں دا ِاه هاسا
ساڈی دھرتی ماں دے کنّیں وّجِآ
مےرے پںج درِآ,
پںج نَےن نی مےرے
مےرے بّچِآں نُوں
چانن دی تھوڑ نا کوای
جِس مِّٹی نُوں
اںبری دھُوڑ دی لوڑ نا کوای
نرک سُورگ دے جھےڑے کِهڑا پالے
پِآر دا سّچا سَودا سبھ توں چںگا
اںبراں دے بھیڑے بُوهے نُوں کِهڑا چھوهے
دِل دا کھُّلھا ڈُّلھا بُوها
سبھ توں چںگا
دُکھیآ سبھ سںسار,
دی راهے پَے کے
دُّکھ دے کںڈے چُنیاے
اَوڑک سّچ رهے,
دی ساںجھی وںجھلی
ِاک دُوجے توں سُنیاے
رانی ماں دی پاٹی هِّکڑی
نانک نانک کُوک رهی اے۔
