(جنک راج سِںگھ دے ناں)
هادسے دے بااد
بهُت سُکھاواں لّگدا
جِاُںدے بچ جان دا اهِساس
سهِن ےوگ هی هُںدا
لگے جکھماں دا تِّکھا درد
کِنمِن واںگ ورھن لّگی
سّجناں مِّتراں دی همدردی
هو جااے بےهّد تیبر
جِںدگی نال جیا دا موه
جاپدے نے هور گُوڑھے
ِاس دی چهِل پهِل دے رںگ
لّگن لّگدے پھےر چںگے
نِتاپرتی دے نِّک نِّکے کںم
هادسے دے بااد
بھوگدا هَے جِسم مجبُوری دا آرام
پرتن لّگدے سّٹ کھادھے اںگ
پهِلاں والی آم هالت وِچ
جِس نُوں اسیں اکسر
سمجھدے هی اَےوےں جِهی
بهُت کیمتی مهِسُوس هُںدی
باکی بچ گای اُمر
جی سکنا, هور جی سکنا
دھرتی دی سبھ توں وّڈی نِآمت
